Θυμάμαι τα χρόνια εκείνα τα παιδικά στην Έδεσσα. Ανάμεσα στα κάλαντα και τα τρίγωνα ακούγονταν και κάποιοι ήχοι δυνατοί που έμοιαζαν μ΄αυτούς που έβγαιναν από κάποιο μαντρί της περιοχής. Ήταν οι κουδούνες που κάποια παιδιά προτιμούσαν να κρατούν και να χτυπούν γιατί θεωρούσαν ότι δυναμώνουν τη φωνή τους τραγουδώντας τα κάλαντα.
"Σ΄αυτό το σπίτι που ΄ρθαμε πέτρα να μη ραγίσει κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρόνια να ζήσει!!!"
Κι΄ύστερα χτυπούσαν δυνατά την κουδούνα και φώναζαν : "Κόλιντα μπάμπου"!!!! Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η φράση όμως θυμάμαι ότι μετά απ΄αυτό ο κάθε σπιτονοικοκύρης έδινε στα παιδιά το "μπαξίσι" τους που άλλοτε ήταν χρήματα άλλοτε μανταρίνια, μελομακάρονα και κουραμπιέδες.
Όμορφα, γλυκά, χαρούμενα χρόνια!!!!
Αυτές τις κουδούνες βρήκα κι εγώ φέτος σε κάποιο μαγαζί και βάλθηκα να τις στολίσω χριστουγεννιάτικα!! Το ντεκουπάζ νομίζω ότι ταίριαξε μια χαρά. Μερικά κουδουνάκια (σιγά που δε θα έβαζα κουδουνάκια) και γιορτινές κορδέλες τους έδωσαν πρόσθετη γιορτινή ομορφιά.
Χτυπώντας τες όλες μαζί θέλω ο ήχος τους να φτάσει σε όλους εσάς και να ευχηθώ να έχετε Χαρούμενα Χριστούγεννα με τις οικογένειές σας γεμάτα αγάπη και θαλπωρή!!!
Σας φιλώ και σας αγαπώ

